Pomijam to, że tytuł przywodzi na myśl pewną “gazetę” w Polsce. A najlepszy to już jest plan:

Plan jest taki: odmawiajmy nowennę (9 dni modlitwy) wraz z postem, zaczynając 11 stycznia.

Dla katolików - będzie to modlitwa różańcowa o zatrzymanie FOCA.

Dla nie-katolików jest zachętą, aby wznosić modlitwy z takimi samymi intencjami, również przez dziewięć kolejnych dni.

Nadzieja leży w maksymalnym wysiłku na skalę globalną. Mamy bardzo mało czasu więc wszyscy musimy działać szybko.

Powiem krótko - LOL do n-tej potęgi. Najpewniej taki numer nie przejdzie w USA (zatrzyma się w Kongresie, a jeśli nie, to prezydent wyrzuci do kosza). A modlitwa… cuda zdziała, ale nie warto na nią liczyć.

Sympatyk “Kolejorza” chciał kupić bilet na wyjazdowy mecz Pucharu UEFA z Feyenoordem.

Jedynym miejscem, gdzie można zdobyć jedną z 3 tys. wejściówek, jest poznański sklep “Tifo” przy ul. Ratajczaka. Można tam kupić koszulki i szaliki Lecha, ale także wyroby firmy Pitbull, na przykład t-shirt z wielką zakrwawioną maczetą i hasłem “Terror INC. In blood we trust”.

Kibic Lecha pisze: “Według pracowników “Tifo” bilety na Feyenoord mogą dostać wyłącznie prawdziwi kibice Lecha w nagrodę za wierny doping. Spytałem więc, kto jest wystarczająco dobrym kibicem.

“Tifo”: Czy był Pan na meczach, jak Lech grał w II lidze? Na pewno nie, a teraz jak Lech odnosi sukcesy, wszyscy raptem chcą kibicować - usłyszałem w odpowiedzi.

Mieszkam w Poznaniu od paru lat i regularnie, kiedy tylko mogę, chodzę na mecze, ale nie zbieram biletów, żeby komuś udowadniać, że w danym sezonie byłem na meczach X razy - broniłem się.

Wytknięto mi, że nie mogę dostać biletu, bo nie mam meldunku w Poznaniu. - Niech Pan zapomni o biletach. Nie mamy, o czym gadać. Wczoraj też tu był też taki jeden. Wykonałem parę telefonów i nikt gościa nie znał…”

Nasz czytelnik miał zweryfikować się sam. Dostał w “Tifo” numer telefonu do człowieka, który miał ostatecznie zdecydować, czy może dostać bilet. “Odpowiedział, że nie dostanę. Dlaczego? Bo nie”.

Relacja kolesia z Lecha:

Wczoraj zadzwoniliśmy do tajemniczego rozmówcy. To “Litar”, członek Stowarzyszenia Kibiców Wiara Lecha. - Wolałbym nie ujawniać swoich danych - powiedział “Gazecie”

- Ktoś się dziwi, że bilety są tylko w “Tifo”? Tak jest od lat. Regularnie kibicujący i jeżdżący na wyjazdy wiedzą jak to wygląda - tłumaczy “Litar”. - Sklepik jest zresztą tylko punktem sprzedaży, dystrybucją zajmuje się Wiara Lecha. Klub scedował na nas sprzedaż biletów, ma z nami umowę. I klub jest zadowolony, bo dbamy o porządek na wyjazdach, o to jak wyglądają oprawy. Jest to chyba owocna współpraca. Proszę sprawdzić, jak prezentowaliśmy w St. Gallen, czy w Wiedniu - dodaje członek stowarzyszenia.

- Nie ja decyduję, kto może kupić bilet. Po prostu tłumaczę, na jakich zasadach je sprzedajemy - odpowiada “Litar”. Jakie są zasady? - Niezadowoleni będą zawsze, ale niestety nie każdy może dostać bilet. Nasi kibice wypracowali sobie markę, poziom, poniżej którego nie chcemy schodzić. Przy meczach Pucharu UEFA przyklejają się do nas osoby, który może i są sympatykami piłki, ale niekoniecznie Lecha. Gdy biletów jest mniej niż chętnych, musimy zastosować jakieś reguły. Premiujemy kibiców, którzy jeżdżą na wyjazdy, regularnie chodzą na mecze - tłumaczy “Litar”. W jaki sposób odbywa się identyfikacja? - Trzeba jeździć na wyjazdy lub mieć karnet. Mamy bazy danych osób, które są wiernymi kibicami - odpowiada nasz rozmówca.

Brak poznańskiego meldunku dyskwalifikuje? - To nieprawda - mówi “Litar”. Gdy zadzwoniliśmy do “Tifo”, powiedziano nam, że bez meldunku nie mamy szans. - Ktoś z meldunkiem spoza Poznania może dostać bilet, ale musi być prawdziwym kibicem. Mamy takich w Anglii, Holandii, a nawet w Warszawie - upiera się Litar.

A teraz moje dywagacje:
1. Sklep “Tifo” to jedyne miejsce, gdzie się kupuje bilety - g… prawda. Choćby na stadionie można kupić.
2. Wątpię, żeby jeden koleś pamiętał imiona i nazwiska wszystkich kibiców
3. To, że koleś klnie na forum nie znaczy, że trzeba z niego robić chuligana.

Po raz kolejny “Wybiórcza” robi z byle czego aferę. Poczytajcie sobie chociażby komentarze pod artykułem, to zobaczycie.

osoby: Goldberg i Rapaport

- Goldberg: Dzień dobry panu, panie.

- Rapaport: Jak ja pana widzę u siebie, to już o “dzień dobry” nie może być mowy.

- Kiedy ja pana rozumiem…

- Ale jak pan już tu jest, to siadaj pan. Jak pan tu wszedł? Służąca nie powiedziała panu, że mnie nie ma w domu?

- Powiedziała, moja służąca też czasem mówi, że mnie nie ma, jak jestem.

- Patrz pan, jak ta służba nauczyła się kłamać?

- A jak byś pan nie był w domu, to ona by przecież też powiedziała, że pana nie ma, co za różnica?!

- Swoją drogą!…

- Panie Rapaport, pan mnie oddaje pieniądze czy nie?

- Wiele jestem panu winien?

- Osiemset.

- Ładna sumka.

- W razie pan oddaje to ładna, nawet bardzo ładna. W razie mnie nie oddaje nie jest taka ładna. Otóż ja się pana zapytowywuję jeden z ostatnich razów: czy pan mnie oddaje moje osiemset złotych?

- Naturalnie, że oddaję.

- Czy pan mi nie może odpowiedzieć po ludzku?

- Przecież mówię panu od pół roku, że nie mam pieniędzy.

- To co ja mam robić?

- Upominać się!

- Co mi to pomoże?

- Nic!

- Szanowny panie Rapaport. Przecież pan rozumie, że osiemset złotych to nie jest suma, której można nie oddać. Można nie oddać dziesięć złotych. Jak się jest bardzo wielki łobuz, to można nie oddać dwudziestu złotych, ale od stu złotych w górę każdy dług się robi honorowy. Pan to rozumie, przecież pan jest kupiec.

- Panie Goldberg szanowny, ja mam inny pogląd na tę sprawę. Dla mnie osiemset złotych to jest właśnie suma, której nie można oddać. Oddać można dziesięć złotych. Jak się jest bardzo lekkomyślnym, to można oddać dwadzieścia złotych. Ale od stu złotych w górę to każdy dług staje się fikcyjny! Pan to wie! Przecież pan jest kupiec.

- Słodki panie -, więc ja się pana pytam, co ja mam robić?

- To ja się pana zapytam co innego, ale pan mi daje słowo honoru, że pan mnie odpowie całą prawdę!

- Oficerskie słowo honoru.

- Ja wolę kupieckie.

- Niech będzie kupieckie.

- Otóż pan przychodzi do mnie, że bym panu oddał osiemset złotych. Dajmy na to ja wstaję, podchodzę do kasy i… powiedzmy, wyciągam osiemset złotych i, przypuśćmy, panu je daję. To co by pan o mnie pomyślał?

- Ech!… panie Rapaport!

- Kotuchna! Słowo pan dałeś! Pomyślałbyś pan, że jestem a myszygene kopf? (wariat – przyp. red.)

- No, zaraz a myszygene!…

- Pomyślałbyś pan tak? Tak czy nie!

- Tak!…

- Dziękuję panu!

- Złocisty panie Rapaport. Teoretycznie pan jest kryty, ale w praktyce pan nie masz racji. Pan mnie musi oddać!

- Dla samego oddania?

- Nie! Ja jestem winien Gutmanowi osiemset złotych!

- Gutman może poczekać!

- Gutman nie może poczekać, bo jego dusi Rajtman.

- Rajtman też zaczeka.

- Rajtman absolutnie nie zaczeka bo on jest winien Maliniakowi.

- Maliniak też może poczekać. Chociaż nie, Maliniak nie może czekać.

- Dlaczego?

- Bo on jest winien mnie, a ja nie mogę czekać.

- Pan nie może czekać?

- Bo przecież pan chce, żebym panu oddał osiemset złotych, a ja ich nie mam. Bo ja pożyczyłem Maliniakowi, Maliniak Rajtmanowi, Rajtman Gutmanowi, Gutman pożyczył panu, a pan mnie, nikt ich nie wydał, bo każdy drugiemu pożyczył i nikt ich nie ma. To ja się pana pytam, gdzie się podziały te osiemset złotych?

- A czy ja wiem?!

- O, widzi pan, to jest ta mistyka finansów. I stąd się wziął ten cały kryzys ogólnoświatowy!

- Nie rozumiem.

- Ja panu wytłumaczę. Ameryka pożyczyła Anglii, Anglia Niemcom, Niemcy pożyczyli do Włoch, Włochy pożyczyli Szwajcarii, Szwajcaria pożyczyła Francji, Francja pożyczyła Anglii, a Anglia pożyczyła Ameryce!

- To kto ma te pieniądze?

- Teoretycznie wychodzi, że myśmy powinni mieć te pieniądze.

- Co myśmy?

- Bo myśmy nikomu nie pożyczyli i nam nikt nie pożyczył. Sytuacja jest bez wyjścia!

- Ja mam jedno wyjście.

- Jakie?

- Przez drzwi, do domu!

- Widzisz pan, panie Goldberg. Nareszcie dorósł pan do sytuacji. Przyjdź pan kiedyś znowu się upomnieć - porozmawiamy.

- Najlepiej nie zastać pana w domu.

- Niech pan się nie obawia. Jak tylko będę miał pierwsze pieniądze, to zaraz pana zawiadomię przez służbę, że mnie nie ma w domu. Nie do zobaczenia się z panem, pa!

- Pa.

- Pa! Paszoł won!

Nie bylo zadnego ostrzalu widac na filmiku ze jeden z ludzi wystrzelil w powietrze. Pomyslcie dyby poleciala seria w kierunku konwoju to jasne ze zaczela by sie zadyma ochrona przeciez miala bron i nie dala by sie wystrzelac.
Przed samym punktem kontrolnym bus z dziennikarzami dostal rozkaz wyprzedzenia calego konwoju i zajecie pierwszego miejsca co sie nigdy nie zdaza chyba ze sie wie ze bedzie cos medialnego

A o to, co o całej sprawie myślą internauci (pisownia oryginalna):

Nawet nie chce mi się komentować tych głupot… k#!#a, to zdjęcie jest tak żałosne, jak ci którzy to wykopali, podciągając na siłę wszystko co negatywne pod Kaczyńskiego. Kaczyński mówi coś do mężczyzny obok, ale oczywiście to oznacza, że ma pełne portki, bo nie ma uśmiechu od ucha do ucha akurat w momencie wykonywania fotografii… Widzę, że niewielu z Was potrafi samodzielnie myśleć. Doskonały obraz Polskiego społeczeństwa - bezmyślni i podatni na głupie mody.

[Rzeczowe zdjęcie dostępne tu: http://bi.gazeta.pl/im/6/5980/z5980026X.jpg]

kaczor zachował się jak dziecko, cały czas płakał i dwa razy zesrał się w gacie

Jesteście idiotami, na tym zdjęciu Kaczyński coś mówi do tego kolesia obok, dlatego ma otwarte usta i głupią minę. Spróbujcie zrobić koledze zdjęcie jak z przejęciem opowiada historię. Nie jestem sympatykiem Kaczyńskiego, ale to co się tu wyprawia to jakaś odrażająca mieszanka idiotyzmu i nienawiści.

gdy zabiją człowieka, będzie szkoda… gdy zabiją kaczego, będzie radość.
kaczy nie jest człowiekiem… to zwykła menda, śmieć. Takiego nie jest szkoda.

“slyszalem ze w Gruzji sie sezon na kaczki dzis rozpoczal”

Mozna kogos nie lubic. Mozna sie z kims nie zgadzac. Ale zyczyc komus smierci? Zalosne.

Naprawdę trzeba być onanizującym się przy ośmieszaniu Kaczyńskich idiotą, by nie zauważyć, że ma taką minę, bo coś mówi (wygląda na to, że do tego faceta po jego lewej). O ile trudno nie przyznać, że obecny Prezydent nie ma takiego ładnego uśmiechu jak Herr Tusk, to sytuacja, gdy strzelają do głowy naszego państwa wcale nie powinna być tematem do żartowania.
A to, że tam w ogóle pojechał (teraz i w sierpniu), biorąc pod uwagę obecną sytuację polityczną w Gruzji, raczej nie świadczy o tym, że się boi. Wręcz przeciwnie, szczególnie, że musi być na bieżąco informowany przez BOR o wynikających z tego niebezpieczeństwach.

Nie przepadam za prezydentem, ale nie życzę mu śmierci. A o durniach się nie wypowiadam, bo to żałosne, co wypisują na ten temat.